3 Eylül 2011 Cumartesi

Kırmızı Karlar da Düşer


Ben bir dünya gördüm gözlerinde; içinde, kırmızı karlar yağardı. Oysa nekadar da soluktu gözlerinin rengi, yaralanmış bir çocuk gibi bakardı. Rüzgara dönerdin yüzünü ve derin derin solurdun denizi. Sonra çok eskilerden kalma bir şarkı duymuş gibi dolardı gözlerin. Gözlerin dalardı... Önceden çok şiir okurdun, fal bakardın şiirlerden, seviyor-sevmiyor oynardın. Sonra kitaplarını yaktılar, kalbini kırdılar, parmaklarını küstürdüler dizelere. Üzüldükçe parmakların kanardı...
Hani bazı insanlar vardır bilir misin? Gözyaşları parmaklarından akar. Senin sevdiğin de işte o insanlardandı. Gözlerinin içinde kırmızı karlar yağdırırdı. Kalbinin içinde kır çiçekleri açtırırdı. Öyle çok, öyle çok, öyle çok, ölesiye çok yazardı. Senin sevdiğin adam bir yazardı. Gözyaşlarınız birleşir onun ince uzun parmaklarından akardı. Sen şarkı söylerdin, O ağıt yakardı. Sen şiir okurdun, O şarkı yazardı. Sen aşktan kaçardın, O aşkı kovalardı... Öldüğündeyse daha 25 yaşındaydı.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder